Op mijn birthday gebeurde er iets waar ik al even tegenop zag. Ik werk een kwart eeuw plus één. Niets bijzonders misschien, maar ik vind het nogal wat! Toen ik twintig werd, had ik ook al zo’n gevoel: tiener af! Mensen verwachten dan verantwoordelijkheid, volwassenheid. Het studeren was afgelopen en het harde werkzame leven stond voor de deur. Na een tijdje in het midden gebalanceerd te hebben, was toch die grote stap daar en kruipt de dertig dichterbij.
Iedere verjaardag word ik er ook weer aan herinnerd dat mijn moeder behoorlijk wat heeft moeten doorstaan voor ik eindelijk ter wereld kwam. Vooral nu er drie vriendinnetjes zwanger zijn, is er natuurlijk niets leukers dan over zware, bloederige, pijnlijke, hechting bevattende bevallingen te praten.
Tegenwoordig kun je bij de twintig weken echo te weten komen of je een jongen of meisje krijgt. Zesentwintig jaar geleden was dat nog iets anders: ik werd namelijk een jongen. Ik draag nog steeds niet graag blauwe kleding en in mijn huis is ook niets blauws te vinden. Misschien toch een trauma van de blauwe babykamer…
Ondanks dat ik zelf (nog) geen kids heb, kan ik me wel voorstellen dat het voor mijn ouders ook niet makkelijk moet zijn om te zien dat je kind iets mankeert of ziek is. Mijn vader beaamde op mijn feestje (na een paar wijntjes) dat er toch wel iets mis is gegaan in de afwerking van zijn eerst geboren zoon, euh dochter.
